Badanie dotyczące współistnienia pszczoły miodnej w ulach i dzikich zapylaczy
Zbadano pola kwitnącego rzepaku w południowej Szwecji. Pola o różnej wielkości obstawiano ulami - 2 ule na hektar. Zbadano różnorodność dzikich zapylaczy na tych polach. Równolegle zbadano różnorodność przy polach, gdzie nie było uli z pszczołą miodną. Wynik: Dla pól rzepaku do 10 ha nie ma różnicy, czy stoją przy nich pszczoły miodne, czy nie. Jeszcze podsumowanie od Groka: Wykres 2 (wszystkie dzikie owady zapylające): Na małych polach (poniżej ok. 8 ha) linia przerywana (pola z ulami pszczół miodnych) jest wyżej niż ciągła (kontrolne) → dodanie uli lekko zwiększa gęstość dzikich owadów. Linie przecinają się w okolicach 8 ha → tam efekt neutralny. Powyżej 10 ha linia przerywana spada wyraźnie poniżej → silne wypieranie. Wykres 3 – panel (a) trzmiele : Na lewej stronie (pola poniżej 10 ha) linia przerywana (z ulami) jest wyżej niż ciągła → dodanie pszczół miodnych nie zmniejsza, a miejscami nawet lekko zwiększa gęstość trzmieli. Linie przecinają się mniej więcej w oko...